📄 متن مطلب
متن حقوقی اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی
اینجانب ……….. با مشخصات فوق در اجرای بند ث ماده ۱۷ آیین‌نامه مشاوران و خدمات دهندگان حفاظت فنی و ایمنی مصوب ۱۳۹۸ اقرار می‌نمایم هیچ گونه رابطه استخدامی در دستگاه‌های
اجرایی موضوع ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری (کلیه وزارتخانه‌ها، موسسات دولتی، موسسات یا نهادهای عمومی غیر دولتی، شرکت‌های دولتی، و کلیه دستگاه‌هایی که شمول قانون بر آنها مستلزم ذکر و یا تصریح نام است) در تاریخ تنظیم این سند ندارم. لذا در صورتی که خلاف ادعای اینجانب اثبات شود، شرعا و قانونا مسئول بوده و وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ضمن لغو صلاحیت اینجانب به عنوان کارشناس فنی مجاز موضوع آیین‌نامه فوق الاشاره، می‌تواند از نظر حقوقی از طریق مقامات ذیصلاح، هرگونه اقدام قانونی لازم را به عمل آورده و حق هرگونه ادعا و اعتراض بعدی را از خود سلب و ساقط می‌نمایم.
اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی؛ متن حقوقی و راهنمای تنظیم
اقرارنامه عدم اشتغال در مشاغل دولتی چیست؟
اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی سندی رسمی است که در آن شخص با حضور در دفترخانه اسناد رسمی، وضعیت شغلی خود را نسبت به اشتغال یا عدم اشتغال در دستگاه‌های اجرایی اعلام می‌کند و مسئولیت حقوقی اظهارات خود را می‌پذیرد. چنین سندی زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که یک مرجع اداری یا حرفه‌ای، احراز یک وضعیت مشخص را به عنوان شرط اعطای صلاحیت، مجوز، پروانه یا ادامه فعالیت حرفه‌ای مطالبه کند. در نمونه موردنظر، شخص اقرار می‌کند که در تاریخ تنظیم سند، در دستگاه‌های اجرایی مشمول مقررات مورد اشاره، رابطه استخدامی ندارد و چنانچه خلاف این اظهار بعداً اثبات شود، مسئولیت ناشی از اظهارات خود را می‌پذیرد.
نکته مهم این است که متن اقرارنامه باید دقیقاً متناسب با هدف سند تنظیم شود و نباید با عباراتی بیش از آنچه شخص واقعاً می‌داند یا می‌تواند اثبات کند، دامنه تعهد را گسترش دهد. برای مثال، عبارت «هیچ‌گونه رابطه استخدامی ندارم» ممکن است از نظر حقوقی با عباراتی مانند «هیچ‌گونه همکاری»، «هیچ‌گونه قرارداد»، «هیچ‌گونه رابطه مالی» یا «هیچ‌گونه فعالیت حرفه‌ای» متفاوت باشد. بنابراین در تنظیم چنین سندی، انتخاب واژه‌ها اهمیت زیادی دارد؛ زیرا اقرارنامه صرفاً یک فرم اداری ساده نیست، بلکه می‌تواند در آینده مبنای بررسی مسئولیت شخص قرار گیرد. هدف اصلی سند نیز باید روشن باشد: یعنی احراز عدم اشتغال در دستگاه‌های اجرایی در تاریخ مشخص و پذیرش مسئولیت اظهارات مربوط به آن.
تفاوت اقرارنامه با گواهی عدم اشتغال
اقرارنامه و گواهی عدم اشتغال از نظر ماهیت، دو سند یکسان نیستند و همین تفاوت در زمان تنظیم سند اهمیت پیدا می‌کند. گواهی عدم اشتغال معمولاً سندی است که یک مرجع، سازمان یا کارفرما درباره وضعیت فرد صادر می‌کند؛ در حالی که در اقرارنامه، خود شخص درباره وضعیت موردنظر اظهار و اقرار می‌کند. به زبان ساده، در گواهی، شخص ثالث وضعیت را تأیید می‌کند، اما در اقرارنامه، خود اقرارکننده مسئولیت اظهار خود را می‌پذیرد. در پرونده‌ای که موضوع آن اخذ یا حفظ صلاحیت حرفه‌ای است، ممکن است مرجع ذی‌ربط به جای گواهی سازمانی، اقرار رسمی شخص را مطالبه کند. در چنین شرایطی، استفاده از عنوان درست سند اهمیت دارد؛
زیرا «اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی» باید به شکلی تنظیم شود که موضوع اقرار، زمان اقرار و آثار احتمالی خلاف واقع بودن آن به روشنی مشخص باشد. اگر هدف فقط اثبات نداشتن رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی در یک تاریخ معین است، بهتر است متن سند نیز دقیقاً همین موضوع را پوشش دهد و از عبارات مبهم یا بسیار گسترده پرهیز شود. همچنین باید میان «عدم اشتغال» و «عدم وجود هر نوع رابطه قراردادی یا همکاری» تفاوت گذاشت؛ زیرا این مفاهیم از نظر حقوقی الزاماً مترادف نیستند. بنابراین قبل از امضا، متن سند باید با الزامات مرجع درخواست‌کننده تطبیق داده شود تا بعداً به دلیل تفاوت در تعبیر، نیاز به اصلاح یا تنظیم سند جدید ایجاد نشود.
اهمیت اقرار رسمی در برابر مرجع اداری
اهمیت اقرارنامه رسمی در این است که سند در قالبی تنظیم می‌شود که هویت اقرارکننده، حضور او و مفاد اظهاراتش در دفترخانه ثبت می‌شود. این موضوع با یک نوشته عادی که شخص در منزل یا محل کار تهیه و امضا می‌کند، تفاوت دارد. وقتی یک مرجع اداری از متقاضی درخواست اقرارنامه محضری می‌کند، معمولاً هدف آن ایجاد یک سند رسمی از اظهار شخص و پذیرش مسئولیت اظهارات است. به همین دلیل، متن باید از نظر نگارشی نیز روشن و بدون ابهام باشد.
برای نمونه، اگر فرد صرفاً در یک شرکت خصوصی فعالیت دارد، بهتر است متن سند درباره موضوع مورد اقرار دقیقاً مطابق درخواست مرجع تنظیم شود و از افزودن عباراتی که موضوع را به تمام انواع همکاری‌های شغلی یا اقتصادی توسعه می‌دهد، بدون ضرورت اجتناب شود. از طرف دیگر، اقرارکننده باید پیش از امضا مفاد سند را به دقت مطالعه کند؛ زیرا صرف عنوان «عدم اشتغال» کافی نیست و ممکن است متن، تعهدات یا آثار دیگری نیز در خود داشته باشد. در تنظیم چنین اسنادی، اصل مهم این است که آنچه شخص اقرار می‌کند، دقیقاً با واقعیت و با موضوع درخواست‌شده توسط مرجع ذیصلاح منطبق باشد. اگر وضعیت فرد پیچیده است، مثلاً همزمان دارای قرارداد پیمانکاری، مشاوره‌ای، حق‌التدریس یا همکاری غیرمستقیم با یک دستگاه است، نباید صرفاً بر اساس عنوان «کارمند نبودن» نتیجه گرفت که همه شرایط اقرارنامه رعایت شده است. در این موارد، بررسی حقوقی متن و وضعیت واقعی فرد پیش از امضا اهمیت ویژه‌ای دارد.
مبنای تنظیم اقرارنامه کارشناسان حفاظت فنی و ایمنی
موضوع این اقرارنامه در نمونه موردنظر، به کارشناس فنی مجاز در حوزه حفاظت فنی و ایمنی ارتباط پیدا می‌کند و متن پیشنهادی شما نیز صراحتاً به بند ث ماده ۱۷ آیین‌نامه مشاوران و خدمات‌دهندگان حفاظت فنی و ایمنی مصوب ۱۳۹۸ اشاره دارد. در چنین حالتی، اقرارنامه باید به گونه‌ای نوشته شود که ارتباط میان وضعیت استخدامی فرد و شرایط فعالیت حرفه‌ای او برای مرجع ذی‌ربط روشن باشد.
عبارت‌های مربوط به «لغو صلاحیت»، «مسئولیت شرعی و قانونی» و «اقدام قانونی از طریق مقامات ذیصلاح» نیز باید با دقت انتخاب شوند؛ زیرا بهتر است متن سند، به جای ایجاد تعهدات نامحدود یا مبهم، همان آثار و الزامات مقرر در مقررات و دستورالعمل مربوط را بازتاب دهد. در واقع، یک اقرارنامه حرفه‌ای خوب مانند یک نقشه دقیق است: باید نشان دهد چه کسی، درباره چه موضوعی، در چه تاریخی و با چه دامنه‌ای اقرار کرده است. اگر یکی از این عناصر مبهم باشد، ممکن است در آینده درباره حدود اقرار اختلاف ایجاد شود.
از سوی دیگر، درج نام دقیق مرجع درخواست‌کننده و عنوان صلاحیت حرفه‌ای نیز می‌تواند به شناسایی هدف سند کمک کند. در نمونه حاضر، موضوع اصلی این است که فرد در تاریخ تنظیم سند، رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی مورد اشاره نداشته باشد. بنابراین پیشنهاد می‌شود متن نهایی، همین محور را با عبارت‌هایی روشن، رسمی و قابل فهم بیان کند و از جملات طولانی و چندپهلو تا حد امکان دوری شود.
جایگاه بند ث ماده ۱۷ آیین‌نامه
وقتی در یک سند رسمی به بند ث ماده ۱۷ آیین‌نامه استناد می‌شود، بهتر است شماره ماده و بند دقیقاً مطابق نسخه معتبر مقرره درج شود. دلیل این موضوع ساده است: یک اشتباه کوچک در شماره‌گذاری، عنوان مقرره یا عبارت قانونی می‌تواند در زمان بررسی پرونده باعث ابهام شود. از آنجا که جست‌وجوی برخط در این نوبت نتوانست نسخه رسمی قابل استناد متن آیین‌نامه مورد اشاره را بازیابی کند، نمی‌توان جزئیات دیگری را به این بند نسبت داد یا متن قانونی آن را به عنوان نقل‌قول قطعی بازتولید کرد.
با این حال، برای تنظیم سند، می‌توان از همان مستند قانونی ارائه‌شده توسط متقاضی استفاده کرد و هنگام مراجعه به دفترخانه، نسخه یا مشخصات دقیق مقرره مورد مطالبه مرجع اداری را همراه داشت. این روش باعث می‌شود دفترخانه نیز بتواند عنوان و مستند درخواست را با مدارک ارائه‌شده تطبیق دهد. در متن اقرارنامه بهتر است استناد قانونی در ابتدای سند یا در بخش موضوع اقرار درج شود، اما نباید متن حقوقی را با نقل طولانی مقررات سنگین کرد. وظیفه اقرارنامه، بیان اقرار شخص است، نه بازنویسی کامل آیین‌نامه. بنابراین یک ساختار مناسب می‌تواند شامل معرفی مقرره، معرفی شخص، بیان وضعیت اشتغال، پذیرش مسئولیت اظهارات خلاف واقع و ذکر آثار مقرر در چارچوب صلاحیت قانونی مرجع مربوط باشد.
ارتباط اقرارنامه با ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری
در متن پیشنهادی شما، برای تعریف دامنه دستگاه‌های اجرایی، به ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری اشاره شده است و سپس مجموعه‌ای از دستگاه‌ها مانند وزارتخانه‌ها، مؤسسات دولتی، مؤسسات یا نهادهای عمومی غیردولتی، شرکت‌های دولتی و دستگاه‌هایی که شمول قانون نسبت به آنها مستلزم ذکر یا تصریح نام است، مورد اشاره قرار گرفته‌اند. در تنظیم سند رسمی، بهتر است این بخش دقیقاً مطابق متن قانونی یا دستورالعملی که مرجع درخواست‌کننده ارائه کرده است درج شود.
علت این احتیاط آن است که وقتی یک اقرارنامه قرار است مبنای بررسی صلاحیت حرفه‌ای قرار گیرد، تفاوت میان «نقل قانون» و «تفسیر قانون» اهمیت پیدا می‌کند. اقرارکننده نباید با استفاده از عبارتی که دامنه بیشتری از مقرره دارد، ناخواسته تعهدی فراتر از موضوع درخواست ایجاد کند. از سوی دیگر، اگر مرجع اداری فرم یا عبارت استانداردی برای این منظور در اختیار متقاضی قرار داده باشد، استفاده از همان متن می‌تواند از بروز اختلاف در مرحله بررسی جلوگیری کند. در نسخه‌ای که برای استفاده عمومی یا نمونه اولیه تهیه می‌شود، می‌توان عبارت «دستگاه‌های اجرایی موضوع ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری و حسب مورد مطابق مقررات مورد استناد مرجع درخواست‌کننده» را به کار برد، اما برای سند نهایی باید متن با درخواست رسمی مرجع مربوط تطبیق داده شود. به این ترتیب، اقرارنامه هم از نظر حقوقی روشن می‌ماند و هم از واردکردن ادعاهایی که ممکن است دقیقاً موردنظر مرجع نباشد، جلوگیری می‌شود.
مشخصات ضروری در متن اقرارنامه
یک اقرارنامه محضری عدم اشتغال باید از نظر شکلی نیز کامل باشد. نخستین بخش سند معمولاً شامل مشخصات اقرارکننده است؛ اطلاعاتی مانند نام و نام خانوادگی، نام پدر، شماره ملی، شماره شناسنامه، تاریخ تولد و نشانی، حسب الزامات دفترخانه و مرجع درخواست‌کننده، در این قسمت درج می‌شود. سپس باید موضوع اقرار به شکل روشن بیان شود. بهتر است عبارت اصلی به گونه‌ای باشد که زمان آن نیز مشخص باشد؛ برای نمونه «در تاریخ تنظیم و امضای این سند» یا «در تاریخ مندرج در صدر سند».
این قید زمانی اهمیت دارد، زیرا وضعیت اشتغال یک فرد ممکن است در طول زمان تغییر کند و اقرارنامه نمی‌تواند بدون تصریح، وضعیت شغلی شخص را برای تمام آینده تضمین کند. بخش بعدی باید به مسئولیت ناشی از خلاف واقع بودن اظهار مربوط شود. در این قسمت می‌توان اعلام کرد که در صورت اثبات خلاف واقع بودن اقرار، شخص مسئول آثار قانونی مترتب خواهد بود و مرجع ذی‌ربط می‌تواند مطابق مقررات اقدام کند. در تنظیم این بند بهتر است از عبارت‌هایی مانند «هرگونه اقدام قانونی لازم» فقط در حدودی استفاده شود که با مقررات و درخواست رسمی سازگار باشد. در پایان نیز معمولاً محل امضا، اثر انگشت و ثبت سند توسط دفترخانه قرار می‌گیرد. البته جزئیات نهایی شکل سند، شماره ثبت، تاریخ و سایر مشخصات ثبتی توسط دفترخانه اسناد رسمی تکمیل خواهد شد.
مشخصات هویتی اقرارکننده
مشخصات هویتی در اقرارنامه اهمیت زیادی دارد، زیرا سند باید به شخص معین و قابل شناسایی منتسب باشد. در یک نمونه حقوقی، بهتر است جای خالی مشخصات با عباراتی استاندارد مانند «آقای/خانم ... فرزند ... دارای شماره ملی ...» پیش‌بینی شود. اگر سند برای دریافت یا تمدید صلاحیت حرفه‌ای استفاده می‌شود، درج عنوان حرفه‌ای فرد و در صورت وجود، شماره پرونده یا مشخصات مجوز نیز می‌تواند به ارتباط سند با پرونده مربوط کمک کند؛ البته این موارد باید در صورت درخواست مرجع ذی‌ربط درج شوند. بهتر است از واردکردن اطلاعاتی که ضرورت حقوقی ندارند خودداری شود. همچنین نام مرجع مخاطب یا درخواست‌کننده باید دقیقاً همان عنوان رسمی باشد که در مکاتبه یا دستورالعمل آمده است. یکی از اشتباهات رایج در تنظیم اسناد، استفاده از نام کوتاه‌شده یا غیررسمی یک سازمان است،
در حالی که در سند رسمی بهتر است عنوان دقیق مرجع نوشته شود. اگر اقرارنامه قرار است به پرونده یک کارشناس مربوط شود، ذکر عنوان «کارشناس فنی مجاز موضوع آیین‌نامه ...» نیز می‌تواند موضوع سند را روشن‌تر کند. البته نباید عنوانی به فرد نسبت داده شود که هنوز از سوی مرجع مربوط به او اعطا نشده است. بنابراین متن باید میان «متقاضی صلاحیت» و «دارنده صلاحیت» تفاوت قائل شود و اطلاعات را مطابق وضعیت واقعی فرد درج کند.
موضوع و حدود اقرار
مهم‌ترین قسمت سند، موضوع و حدود اقرار است. اقرارکننده باید دقیقاً بداند که درباره چه چیزی اظهار می‌کند. در متن پیشنهادی، موضوع اصلی نداشتن رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی در زمان تنظیم سند است. این موضوع با نداشتن هرگونه ارتباط کاری یا اقتصادی تفاوت دارد و نباید این مفاهیم بدون دلیل با یکدیگر ترکیب شوند. برای مثال، ممکن است شخص کارمند دولت نباشد، اما با یک دستگاه قرارداد پیمانکاری داشته باشد؛ یا در یک شرکت خصوصی فعالیت کند که به نحوی با بخش عمومی همکاری دارد.
اینکه چنین وضعیت‌هایی مشمول ممنوعیت یا محدودیت موردنظر مرجع هستند یا خیر، باید بر اساس مقررات مربوط مشخص شود، نه صرفاً برداشت شخصی اقرارکننده. به همین دلیل، متن نهایی باید دقیقاً با عنوان و شرایط مندرج در مقرره مربوط هماهنگ باشد. یک عبارت مناسب می‌تواند این باشد که شخص «در تاریخ تنظیم این سند، فاقد رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی مشمول حکم مورد استناد مرجع درخواست‌کننده است». اگر مرجع رسمی عبارت گسترده‌تری را الزام کرده باشد، همان عبارت باید ملاک قرار گیرد. این دقت زبانی باعث می‌شود سند در آینده کمتر در معرض تفسیرهای متفاوت قرار گیرد و اقرارکننده نیز بداند دقیقاً چه وضعیتی را تأیید کرده است.
مسئولیت ناشی از خلاف واقع بودن اقرار
در متن پیشنهادی، بخش مهمی به مسئولیت ناشی از خلاف واقع بودن اقرار اختصاص یافته است. این بخش باید جدی گرفته شود، زیرا امضای یک اقرارنامه رسمی صرفاً یک اقدام تشریفاتی نیست. هنگامی که شخص اعلام می‌کند وضعیت استخدامی مشخصی دارد یا ندارد، در واقع مسئولیت صحت این اظهار را می‌پذیرد. بنابراین پیش از مراجعه به دفترخانه، بهتر است فرد سوابق استخدامی، قراردادهای موجود، وضعیت فعلی شغلی و هر سند مرتبط دیگری را بررسی کند.
اگر در وضعیت فرد ابهامی وجود دارد، بهتر است پیش از امضا از مرجع درخواست‌کننده یا مشاور حقوقی درباره شمول یا عدم شمول وضعیت خود سؤال شود. به‌خصوص عباراتی مانند «شرعاً و قانوناً مسئول هستم» یا «حق هرگونه اعتراض را از خود سلب و ساقط می‌نمایم» نباید بدون توجه به آثار حقوقی آنها وارد سند شوند. در حقوق، دامنه هر تعهد به متن و مقررات حاکم بستگی دارد و یک عبارت کلی نمی‌تواند به تنهایی همه آثار حقوقی احتمالی را تعیین کند. بنابراین بهتر است متن اقرارنامه ضمن حفظ جدیت و اعتبار، از تعهدات اضافی و غیرضروری پرهیز کند. همچنین اگر مرجع ذی‌ربط برای این قسمت متن استاندارد ارائه کرده است، همان متن باید مبنای تنظیم سند قرار گیرد تا بین اقرارنامه و پرونده اداری اختلافی ایجاد نشود.
آثار حقوقی و اداری اقرار خلاف واقع
اگر بعداً خلاف واقع بودن اظهارات یک متقاضی اثبات شود، ممکن است بسته به مقررات حاکم و شرایط پرونده، آثار اداری یا حقوقی مشخصی ایجاد شود. در متن ارائه‌شده از سوی شما، یکی از آثار مورد اشاره لغو صلاحیت فرد به عنوان کارشناس فنی مجاز است. در نگارش حقوقی بهتر است این موضوع به صورت «مطابق مقررات مربوط و در حدود صلاحیت مرجع ذی‌ربط» بیان شود تا سند، تصمیم‌گیری قانونی مرجع را از پیش و خارج از چارچوب مقررات تعیین نکند.
همچنین عبارت «اقدام قانونی لازم» بهتر است به «اقدامات قانونی مقتضی از طریق مراجع ذیصلاح» تبدیل شود؛ زیرا تشخیص اینکه چه اقدام قانونی در چه شرایطی قابل انجام است، با مرجع صالح است. این شیوه نگارش هم رسمی‌تر است و هم از ادعاهای بیش از حد جلوگیری می‌کند. اقرارکننده نیز باید توجه داشته باشد که مسئولیت واقعی، تابع قوانین و مقررات مربوط است و صرفاً با درج یک عبارت کلی در سند ایجاد یا حذف نمی‌شود. از طرف دیگر، اگر شخص در زمان تنظیم سند واقعاً واجد شرایط بوده و بعداً وضعیت شغلی او تغییر کند، موضوع با حالتی که اقرار اولیه خلاف واقع بوده، یکسان نیست. به همین دلیل، قید تاریخ در متن اقرارنامه اهمیت زیادی دارد و باید به صورت روشن بیان شود که اقرار درباره چه مقطع زمانی صورت گرفته است.
لغو صلاحیت کارشناسی
عبارت مربوط به لغو صلاحیت کارشناسی باید با احتیاط تنظیم شود. اگر مقرره مورد استناد صراحتاً برای اقرار خلاف واقع، لغو یا سلب صلاحیت را پیش‌بینی کرده باشد، می‌توان آن اثر را در متن منعکس کرد. اما اگر متن صرفاً برای تکمیل پرونده اداری استفاده می‌شود، بهتر است اقرارنامه از ایجاد یک ضمانت اجرای جدید خودداری کند و تنها اعلام کند که فرد آثار مقرر در قوانین و مقررات را می‌پذیرد. این تفاوت مهم است، زیرا اقرارنامه نباید جایگزین مقرره قانونی یا تصمیم مرجع صالح شود.
بنابراین یک عبارت مناسب می‌تواند این باشد: «در صورت احراز خلاف واقع بودن اظهارات اینجانب، آثار و ضمانت اجراهای مقرر در قوانین، آیین‌نامه‌ها و مقررات مربوط، از جمله اقدامات مربوط به صلاحیت حرفه‌ای، نسبت به اینجانب قابل اعمال خواهد بود.» چنین عبارتی هم جدیت سند را حفظ می‌کند و هم تصمیم نهایی را در چارچوب مقررات قرار می‌دهد. اگر وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی یا مرجع ذی‌ربط، عبارت مشخصی برای این بخش ارائه کرده باشد، متن رسمی مرجع بر نمونه عمومی اولویت خواهد داشت. هدف از تنظیم سند این نیست که اقرارکننده بیشترین میزان تعهد ممکن را بپذیرد؛ هدف این است که تعهد دقیق، روشن و منطبق با مقررات ایجاد شود.
متن پیشنهادی اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی
متن زیر یک نمونه پیشنهادی حقوقی است و برای استفاده نهایی باید با فرم یا متن مورد تأیید مرجع درخواست‌کننده و دفترخانه تطبیق داده شود:
اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی
اقرارنامه رسمی عدم اشتغال در دستگاه‌های اجرایی
اینجانب آقای/خانم ......................... فرزند ......................... به شماره ملی ......................... و شماره شناسنامه .........................، متولد .........................، با حضور در دفترخانه اسناد رسمی و با اطلاع کامل از مفاد این سند، اقرار و اعلام می‌نمایم:
با توجه به مقررات و الزامات مربوط به فعالیت به عنوان کارشناس فنی مجاز موضوع آیین‌نامه مشاوران و خدمات‌دهندگان حفاظت فنی و ایمنی مصوب ۱۳۹۸ و با استناد به بند «ث» ماده ۱۷ آیین‌نامه مذکور، اقرار می‌نمایم که در تاریخ تنظیم این سند هیچ‌گونه رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی موضوع ماده ۵ قانون مدیریت خدمات کشوری و دستگاه‌هایی که حسب مقررات مربوط مشمول حکم مذکور می‌باشند، ندارم.
همچنین اقرار می‌نمایم مفاد این اظهار مطابق واقع بوده و اطلاعات ارائه‌شده از سوی اینجانب در خصوص وضعیت استخدامی و شغلی، صحیح و واقعی است.
بدیهی است چنانچه خلاف واقع بودن اظهارات و اقرار اینجانب، در حدود مقررات و توسط مراجع ذیصلاح، احراز و اثبات گردد، مسئولیت آثار و تبعات قانونی ناشی از اقرار خلاف واقع بر عهده اینجانب خواهد بود و مرجع ذی‌ربط می‌تواند وفق قوانین، آیین‌نامه‌ها و مقررات مربوط، نسبت به لغو یا سلب صلاحیت حرفه‌ای اینجانب به عنوان کارشناس فنی مجاز و همچنین انجام اقدامات قانونی مقتضی از طریق مراجع ذیصلاح اقدام نماید.
اینجانب با علم و اطلاع از مفاد این اقرارنامه و آثار قانونی مترتب بر اظهارات خلاف واقع، مراتب فوق را صریحاً اقرار و تأیید نموده و صحت کلیه مطالب مندرج در این سند را اعلام می‌نمایم.
این اقرارنامه در تاریخ ................. در دفترخانه اسناد رسمی شماره ................. تنظیم و پس از قرائت، با علم و اطلاع کامل از مفاد آن، به امضای اینجانب رسید.
نام و نام خانوادگی اقرارکننده: .........................
امضا: .........................
اثر انگشت: .........................
تاریخ: .........................
نکات مهم پیش از امضای اقرارنامه
پیش از امضای اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی بهتر است متن را فقط از منظر نگارشی بررسی نکنید، بلکه وضعیت واقعی خود را نیز با تک‌تک عبارت‌های سند تطبیق دهید. اگر در یک دستگاه دولتی، شرکت دولتی، نهاد عمومی یا هر مجموعه دیگری فعالیت دارید، صرف اینکه عنوان شغلی شما «کارمند رسمی» نیست، لزوماً به معنای آن نیست که وضعیت شما خارج از موضوع مقرره قرار دارد. نوع رابطه حقوقی، قرارداد، محل فعالیت و مقررات اختصاصی هر دستگاه ممکن است در ارزیابی وضعیت شما مؤثر باشد. بنابراین قبل از امضا، باید مشخص شود که مرجع درخواست‌کننده دقیقاً چه نوع رابطه‌ای را ممنوع یا محدود می‌داند. همچنین اگر اقرارنامه برای تمدید یا دریافت صلاحیت کارشناسی مورد استفاده قرار می‌گیرد، بهتر است نسخه نهایی با آخرین فرم یا دستورالعمل همان مرجع تطبیق داده شود. یکی دیگر از نکات مهم، پرهیز از اصلاح دستی و بدون تأیید دفترخانه است. در سند رسمی، هر اصلاح یا تغییر باید مطابق تشریفات مربوط انجام شود. همچنین بهتر است یک نسخه از متن نهایی و سند ثبت‌شده برای سوابق شخص نگهداری شود. این کار در آینده کمک می‌کند فرد دقیقاً بداند در چه تاریخی و با چه عباراتی وضعیت خود را اعلام کرده است. در نهایت، اگر درباره معنای «رابطه استخدامی»، دامنه دستگاه‌های اجرایی یا آثار حقوقی اقرار تردید وجود دارد، پیش از امضا باید موضوع با مرجع درخواست‌کننده یا وکیل/مشاور حقوقی بررسی شود.
چرا عبارت «در تاریخ تنظیم این سند» اهمیت دارد؟
یکی از دقیق‌ترین بخش‌های متن پیشنهادی، عبارت «در تاریخ تنظیم این سند» است. وضعیت اشتغال اشخاص دائمی نیست و ممکن است فردی امروز کارمند یک مجموعه نباشد، اما چند ماه بعد استخدام شود. اگر سند بدون تعیین زمان تنظیم شود، ممکن است در آینده درباره اینکه اقرار مربوط به چه زمانی بوده است، اختلاف ایجاد شود. درج تاریخ، دامنه زمانی اقرار را روشن می‌کند و نشان می‌دهد شخص در زمان مشخصی چه وضعیتی داشته است. البته اگر مقرره مربوط شخص را مکلف به اعلام تغییر وضعیت پس از تنظیم سند نیز کرده باشد، این موضوع باید جداگانه رعایت شود و صرف درج تاریخ در اقرارنامه، چنین تکلیف احتمالی را منتفی نمی‌کند. از طرف دیگر، اگر مرجع اداری فرم خاصی دارد که عبارت دیگری برای تعیین زمان اقرار در آن آمده است، همان عبارت باید ملاک قرار گیرد. در اسناد حقوقی، یک عبارت کوتاه گاهی اهمیت زیادی پیدا می‌کند؛ زیرا می‌تواند مرز میان وضعیت فعلی و تعهد نسبت به آینده را مشخص کند. بنابراین در نمونه نهایی بهتر است تاریخ سند کاملاً روشن باشد و با تاریخ ثبت رسمی دفترخانه مطابقت داشته باشد. این نکته به‌خصوص در پرونده‌های مربوط به صلاحیت حرفه‌ای کارشناسان حفاظت فنی و ایمنی اهمیت دارد، زیرا وضعیت شغلی فرد ممکن است در طول دوره اعتبار صلاحیت تغییر کند.
جمع‌بندی
اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی باید سندی روشن، دقیق و منطبق با مقرراتی باشد که مرجع درخواست‌کننده برای احراز صلاحیت حرفه‌ای مطالبه کرده است. در نمونه مورد بررسی، محور اصلی اقرار، نداشتن رابطه استخدامی با دستگاه‌های اجرایی مشمول مقررات مورد استناد در تاریخ تنظیم سند است. متن مناسب باید مشخصات کامل اقرارکننده، مستند قانونی، موضوع اقرار، تاریخ، پذیرش مسئولیت اظهارات خلاف واقع و آثار قانونی آن را در چارچوب مقررات بیان کند. بهتر است از عبارت‌های مبهم یا تعهدات گسترده‌ای که ارتباط مستقیمی با موضوع اقرار ندارند پرهیز شود و در عین حال، اگر مرجع ذی‌ربط متن استانداردی ارائه کرده است، همان متن در اولویت قرار گیرد. همچنین نباید میان «عدم اشتغال استخدامی» و «عدم وجود هرگونه رابطه کاری یا قراردادی» بدون مبنای قانونی یکسان‌سازی کرد. متن پیشنهادی ارائه‌شده می‌تواند به عنوان نمونه اولیه برای تنظیم اقرارنامه محضری عدم اشتغال در مشاغل دولتی مورد استفاده قرار گیرد، اما نسخه‌ای که در دفترخانه امضا می‌شود باید با درخواست رسمی مرجع ذی‌ربط، آخرین مقررات قابل استناد و وضعیت واقعی شخص تطبیق داشته باشد. به بیان ساده، بهترین اقرارنامه آن متنی نیست که بیشترین تعهد را ایجاد کند؛ بلکه متنی است که دقیقاً همان موضوعی را که قانون و مرجع صلاحیت‌دار مطالبه کرده، بدون ابهام و بدون زیاده‌گویی حقوقی ثبت کند.
پرسش‌های متداول
۱. آیا اقرارنامه عدم اشتغال در مشاغل دولتی باید حتماً در دفترخانه تنظیم شود؟
اگر مرجع درخواست‌کننده صراحتاً اقرارنامه محضری را مطالبه کرده باشد، نوشته عادی معمولاً جایگزین مناسبی برای آن نیست و باید سند مطابق درخواست مرجع در دفترخانه اسناد رسمی تنظیم شود. در صورتی که صرفاً یک اظهار کتبی یا فرم اداری درخواست شده باشد، تشریفات می‌تواند متفاوت باشد. بنابراین ملاک نخست، دستور یا فرم رسمی مرجع مربوط است.
۲. آیا عدم داشتن شغل دولتی با عدم داشتن هر نوع قرارداد با دولت یکسان است؟
خیر، این دو عبارت الزاماً یک معنا ندارند. «رابطه استخدامی» مفهومی مشخص است و با قرارداد پیمانکاری، مشاوره‌ای یا سایر روابط قراردادی لزوماً یکی نیست. اینکه نوع خاصی از همکاری برای صلاحیت موردنظر ممنوعیت ایجاد می‌کند یا خیر، باید بر اساس مقررات مربوط و نظر مرجع صلاحیت‌دار تعیین شود.
۳. اگر بعد از تنظیم اقرارنامه در یک دستگاه دولتی استخدام شوم چه می‌شود؟
پاسخ به این سؤال به مقررات حاکم بر صلاحیت حرفه‌ای و هرگونه تکلیف به اعلام تغییر وضعیت بستگی دارد. نکته مهم این است که اقرارنامه معمولاً وضعیت شخص را در زمان مشخصی بیان می‌کند و نباید خودبه‌خود به عنوان تضمین وضعیت شغلی برای تمام آینده تفسیر شود؛ مگر اینکه مقررات مربوط تکلیف دیگری مقرر کرده باشد.
۴. آیا عبارت «شرعاً و قانوناً مسئول هستم» برای اقرارنامه ضروری است؟
ضرورت این عبارت به متن مورد تأیید مرجع درخواست‌کننده بستگی دارد. از نظر نگارشی می‌توان مسئولیت اقرارکننده را به شکل دقیق‌تر و حقوقی‌تر بیان کرد و گفت که در صورت احراز خلاف واقع بودن اظهارات، آثار قانونی مقرر نسبت به وی اعمال خواهد شد. اگر مرجع رسمی عبارت مشخصی را الزام کرده باشد، بهتر است همان عبارت استفاده شود.
۵. آیا متن پیشنهادی را می‌توان مستقیماً در دفترخانه امضا کرد؟
بهتر است متن پیشنهادی را نمونه اولیه بدانید، نه فرم قطعی و لازم‌الاجرای دفترخانه. پیش از امضا باید مشخصات مقرره، عبارت مورد مطالبه مرجع ذی‌ربط، وضعیت واقعی اشتغال شخص و الزامات دفترخانه بررسی شود. به‌ویژه در مواردی که اقرارنامه برای دریافت یا حفظ صلاحیت حرفه‌ای استفاده می‌شود، تطبیق متن نهایی با درخواست رسمی مرجع اهمیت دارد.